Maybe tomorrow…

Eigenlijk is zo’n all-in vakantie in principe niet onze favoriete soort reis, maar één keer per jaar vinden we dat toch heerlijk! Onze valies vol boeken en zwemgerief en tussen de gezinnen en gepensioneerden het vliegtuig op naar de zon!

Dit jaar was vooral de vraag: Turkije of Egypte. Turkije was goedkoper maar vorig jaar hadden we daar geen warm weer gehad in april, Egypte is duurder maar zeker zongarantie (dat woord alleen al :-)) Daarbij kwamen ook nog de terreuraanslagen om over na te denken. Het advies van Buitenlandse Zaken was voor beide landen hetzelfde: geen negatief reisadvies, wel enige voorzichtigheid geboden. Dus kozen we toch voor Egypte, voor een groot hotel dat maar een kwartiertje rijden van de luchthaven lag, niet vlak aan de zee, om toch maar zo veilig mogelijk te zijn. Het Jungle Aqua Park.

Dat hotel is een viersterrenhotel en in principe is Turkije toch altijd iets beter dan Egypte qua hotels, maar dit kreeg betere ratings op internet dan veel vijfsterrenhotels. Toch viel het op het eerste zicht wat tegen. We zitten natuurlijk in Afrika, dus het motto is: morgen of later doen we dat wel. Het duurde dus even voor we onze kamer in konden. We boekten een voordeelkamer dus niet de chicste van de hele keet maar we vonden het vooral niet al te proper, de gordijnen hingen los, de airco werkte maar gaf foutmeldingen, de tv werkte niet, enfin, het kon beter. We zaten ook aan de andere kant van een serviceweg, wat verder weg dan de andere huisjes. Op de vraag bij de lobby of we geen andere kamer konden krijgen, was het antwoord uiteraard: ‘Come back tomorrow’.

Och ja, in het zonnetje aan het zwembad was het heerlijk! Het resort zelf was heel mooi, prachtige grasperken, bloemetjes, palmbomen (vreemd zo in de woestijn), en door de laagbouw zag het er echt mooi uit. Er waren superveel zwembaden (een per groep huisjes, en dan een aantal centrale zwembaden, waarvan sommige verwarmd) dus er was overal ruimte zat, zeker omdat het hotel ook niet helemaal vol zat. Het toerisme lijdt hier wel onder de aanslagen… Maar toch merkten we daar in het hotel zelfs niets van en hadden we een heel veilig gevoel.

Aan het eten merkten we ook dat Egypte wat minder is dan Turkije. De keuken van Turkije is uiteraard bekender en lekkerder dan de Egyptische keuken, dus vonden ze er in het Jungle Park niets beter op dan 6 verschillende buffetten aan te bieden, allen gethematiseerd volgend een bepaalde keuken: een Oosters restaurant, Italiaans, Mediterraans, Marokkaans/Arabisch en Duits. Want ja, als het geen 30 graden was geweest, hadden we gezworen dat we in Duitsland zaten. Dus Duits eten kon niet ontbreken. Nu zou dat concept kunnen werken als ze effectief zouden aanbieden wat ze beloofden, maar zowat overal was hetzelfde buffet te vinden met wat toevoegingen hier en daar: middelmatige sushi bij L’Asiatique, knoedel bij Zum Kaiser, couscous bij de Tajine en daar hield het zowat op. Verder pizza, pasta, frieten en overal dezelfde groententogen. Het was ook elke dag een leuke ontdekking om te zien wat zij verstonden onder een aantal klassiekers: French toast (wentelteefjes) was gewone toast, de moussaka bestond uit enkel aubergine en tomaat en de goulash bleek een vettige quiche van gehakt, kaas en filodeeg. Speciaal. We hebben een paar dagen geprobeerd bij de verschillende buffetten, maar besloten na een paar dagen dat vooral de pizza altijd lekker was. Nu ja, we waren na onze Limak Limra van vorig jaar wel verwend, maar dat hotel overtreft volgens mij zowat alle andere all-ins ter wereld qua buffet.

Voor de rest vulden we onze dagen met boeken lezen. Ik las ‘De bijzondere kinderen van mevrouw Pellegrine’ waar al mijn leerlingen zot van zijn, ‘De trapchauffeur’ van Marnix Peeters, ‘Verloren brood’ van Nele Reymen en ‘Het verloren symbool’ van Dan Brown. Robin haalde ‘Niemand hield van Billie Vuist’ van Marnix Peeters uit de boekenkast, ‘Wat ons niet zal doden’ (de 4e Millennium), ‘Oom Petrus en het vermoeden van Goldbach’ en is nu bezig in ‘Het smelt’ van Lize Spit.

Het was heerlijk in de zon, lekker warm, zo’n 30 graden elke dag en ook het zwembad was super om telkens even in af te koelen. Zelfs het niet verwarmde bad was zalig om in te zwemmen. We gingen ook twee dagen naar het waterpark. Aan glijbanen geen gebrek daar en zeker ook niet van de minste. Behoorlijk spectaculair en amper wachtrijen. Dat was eens iets anders dan die Amerikaanse parken waar je een half uur wacht voor 30 seconden waterpret. Hier konden we ons dus danig amuseren zonder wachten!

Ondertussen zitten we te wachten op de luchthaven van Hurghada voor onze vlucht terug naar Amsterdam. Ook vanmorgen was het aan de receptie weer totale chaos. Niemand gaf instructies waar de bagage moest staan, onze kamernummers stond niet op een lijst, bovenaan die lijst stond de datum van morgen, die van de receptie stuurden ons in iets wat in de verte een beetje op Engels leek (denken we) naar een andere man en die antwoordde: check reception. Uiteraard. Ik denk dat we in zo’n all-in meer de Afrikaanse mentaliteit ervaren hebben dan in Marrakech. Dat was nog behoorlijk Westers en georganiseerd in tegenstelling tot dit hotel.

Het zal weer even wennen zijn aan de kou thuis en de drukte op school maandag, maar onze batterijen zijn weer opgeladen en we nemen ons alvast voor om ook thuis meer te proberen lezen.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s