De weg naar ‘la place’

Om 2u ’s nachts ging de wekker, want vanuit Amsterdam naar Marrakech vliegen was een stuk goedkoper. Na een vlotte vlucht landden we op Marokkaanse bodem. Dat zag er best indrukwekkend uit, een woestijnvlakte waaruit ineens een stad opdoemt, met allemaal rode lemen laagbouw en hier en daar een moskee. Geen fabrieken, geen industrie langs de landingsbaan, geen downtown met wolkenkrabbers in de verte. En de zon! Een stralende zon en een blauwe hemel! Bij de douane was het wel erg druk, daar hebben we een klein uur staan aanschuiven voor de stempel in ons paspoort. Eens we het land in waren, was het geld wisselen, een simkaart kopen en dan door onze chauffeur naar de riad gebracht worden. Buiten de Medina (het ommuurde oude stadscentrum) viel het verkeer nog mee, maar in de Medina schrokken we toch even: onze chauffeur navigeerde vlotjes en tegen een behoorlijk tempo door supersmalle kronkelende steegjes, daarbij ontelbare mensen, brommertjes en ezels met karren ontwijkend. Wow, cultuurshock 1.

In onze Riad Rafaele werden we superhartelijk ontvangen met muntthee (hoe kan het ook anders) en koekjes. Onze kamer was nog niet klaar dus mochten we als compensatie even gebruik maken van de suite om uit te rusten! Zalig! We konden ons opfrissen door gebruik te maken van het mooie en grote bad en voelden niet meer dat we maar een paar uur geslapen hadden.

Toen we naar buiten wandelden, kwam onze vriend van de riad ons bezorgd achterna gelopen. Weten jullie de weg wel naar ‘la place’? Links, links, rechts. Euh, oké! Ondertussen werden we al door vier  mensen aangesproken ‘het is langs daar’, ‘nee, die straat is gesloten’, ‘non, par là’. Een beetje overweldigd begonnen we te lopen. De fontein waar de man over had gesproken, hadden we gewoon niet gezien, zo onder de indruk waren we van de mensen, de steegjes, de sfeer, het is moeilijk uit te leggen.

Toen kwamen we het Terrasse aux épices tegen, een restaurantje dat ook in onze reisgids stond. Ik had een behoorlijke honger dus lasten we even een lunchmoment in om te bekomen van de eerste indrukken. Het was heerlijk, in het zonnetje, op een dakterras in de smalle straatjes van de soeks, met brood en olijventapenade, kippenbrochetjes en couscous met groenten. Hoogzomer op 6 februari. Omdat het terras in de gidsen staat, zaten we wel tussen alleen maar toeristen, maar het was perfect om even een plan uit te werken.

We bestudeerden de weg en waagden ons weer de soeks in. Wat een onbeschrijflijke chaos! In een mum van tijd hadden we er geen idee meer van waar we waren. Kinderen staan overal klaar om wat geld te verdienen door u de weg te wijzen, negeren maar, mensen roepen constant ‘c’est fermée là-bas’, ook die negeren en vastberaden doorlopen, terwijl je er geen idee van hebt of je juist zit. Ons advies: gooi alle kaarten, mapjes en plannetjes van de Medina gewoon weg. Koop een simkaart zodat je data hebt en gebruik Google Maps. Vanaf we dat idee kregen, ging het beter. Een kompaspijl op de kaart gaf de richting aan en als je op je gsm kijkt hebben de mensen minder snel door dat je de weg zoekt dan als je op een plattegrond kijkt. Hoera!

Voor dat hele onderhandel- en afdingsysteem waren we nog niet klaar, dus was het plan om naar het Ensemble Artisanal te gaan, een soort van winkelcentrum met vaste prijzen om daar te gaan kijken wat alles zou moeten kosten. Natuurlijk was het makkelijk om daar dan ineens wat hamamdoeken te kopen en een tajine, zo’n watjes dat we zijn. Het was er best gezellig maar het is natuurlijk een pak minder leuk en charmant.

Op weg naar het beroemde en beruchte plein Jamaa El Fnaa passeerden we de grote Koutoubiamoskee. Op het plein voor deze belangrijke moskee concludeerden we dat deze stad een perfect voorbeeld is van hoe verschillende culturen en religies kunnen samenleven. Je ziet hier moslimdames met en zonder hoofddoek vredig samen staan, wat verder een toerist in korte short en dan passeert iemand in een boerka. En niemand maakt ruzie of geeft commentaar. Dit is natuurlijk een stad en niet het conservatieve deel van Marokko maar het was schoon om te observeren.

Op weg naar Jamaa El Fnaa werd al duidelijk wat voor een complete mayhem die plaats is. Massa’s en massa’s volk, duizend kraampjes waar ze voor 4 dirham (30 cent) glazen vers geperst appelsiensap verkopen, slangen, waarzegsters, hoedjesverkopers, en dan nog hebben we honderden dingen niet gezien. We zijn er snel eens doorgewandeld, alweer iedereen die op ons riep negerend maar op zaterdagavond was het er toch wat te druk.

Via de soeks zijn we dan terug naar onze riad gewandeld. We vonden alweer hamamdoeken en hebben toch wat over de prijs kunnen onderhandelen. Geen idee of het nu een correcte prijs is die we betaald hebben maar het leek ons wel oké. We beginnen er wel aan te wennen. Het is allemaal heel overweldigend, zo’n eerste dag in de soeks, maar na een paar uur wen je eraan en begin je gewoon mee te doen en het nog leuk te vinden ook dat onderhandelen.

’s Avonds hadden we gereserveerd in de riad zelf, waar we een lekkere tajine met kip en citroen kregen en veel groenten. Na het eten was ons pijp wel helemaal uit en kropen we in ons bed waar we bijna klokje rond sliepen.

Marrakech is een speciale stad, en ik bedoel dat in goede zin. Het is even wennen en een beetje een cultuurshock, maar wat een speciale sfeer hangt hier. Ik begrijp dat niet iedereen hiervan houdt en dat je ofwel voor of tegen bent. Wij zijn in ieder geval heel benieuwd naar wat de volgende dagen nog te bieden hebben!

Advertenties

4 reacties Voeg uw reactie toe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s