Ken je die al van die twee zandkorrels in de woestijn?

Zegt de een tegen de ander: “Help! We zijn omsingeld!”

Maar dat geheel terzijde.

Taos is net zoals Santa Fe een stadje gebouwd in de typische adobestijl. Een prachtig voorbeeld hiervan is de bekendste kerk van Taos, de San Francisco de Asis, die we vanmorgen bezochten en die een inspiratie vormt voor vele kunstenaars.

Daarna reden we naar Taos Pueblo, een van de oudste dorpen in de VS en uitgeroepen tot Unesco werelderfgoed. Er wonen al zo’n 1000 jaar lang ‘native americans’, zeg maar indianen. Momenteel leven er nog zo’n 4 gezinnen in deze oude woningen (een 20-tal mensen), zonder elektriciteit en stromend water. De rest van de huizen wordt gebruikt als winkeltjes en kunstgalerijen voor de talrijke bezoekers. De moderne indianen weten wel munt te slaan uit hun pueblo. Hoewel het leuk is voor een korte tussenstop is het verschrikkelijk duur: 10$ inkom per persoon, 6$ per camera die je meebrengt, 2$ fooi voor de gids, 8$ voor hun typische ‘fry bread’, gefrituurd brood dus, en zo waren we al snel 42$ kwijt.

We werden rondgeleid door ‘Deer Walking Through The Misty Cliffs’, een overduidelijk homofiele indiaan met een paraplu als bescherming tegen de zon. Dat leverde zo’n komisch beeld op dat mopjes over Mary Poppins al snel werden gemaakt (en nee, niet door Robin). Hij liet ons de heilige St. Jerome kapel zien, ter ere aan hun patroonheilige, vertelde over hun heilige godsdiensten (hun oorspronkelijk geloof wordt gemengd met het katholicisme), hij toonde ons de heilige San Geronimo kerk die gebombardeerd werd door de regering, waarbij veel indianen stierven, hij liet ons de heilige ovens zien waarmee hun heilige brood gemaakt wordt en het hoogtepunt van de tour was de heilige rivier die dient als hun watervoorziening. Maar altijd bleef hij eerder oppervlakkig, want veel dingen waren geheim en eigen aan hun heilige afkomst en geloof. Hij had ook duidelijk zijn lesje goed vanbuiten geleerd want hij dreunde alles af op een toontje dat ik had kunnen gebruiken in mijn lessen over hoe presenteren niet moet. Op zich was de pueblo wel indrukwekkend: het North House en het South House zijn de twee grootste pueblogebouwen ter wereld en tellen tot wel 5 verdiepingen. Opmerkelijk, want het enige materiaal dat ze gebruiken is een mix van zand, water en hooi, die gedroogd wordt in de zon, en wat hout ter ondersteuning. Best een knap zicht, maar dat mocht ook wel voor die geldklopperij.

We stopten nog even bij de Rio Grande Gorge Bridge, met zijn 195m de tweede hoogste hangbrug van de VS (knikkende knieën, jawel). Ook passeerden we langs de Earthships, extreem ecologische huizen, waarnaar we koers zetten naar de volgende staat, Colorado. Onze eerste halte daar was Great Sand Dunes National Park. De naam dekt deze keer heel goed de lading: het zijn heel grote zandduinen. Sommige duinen zijn zelfs tot 200 meter hoog. Niet een doorsnee Blankenberge duin dus.

De aandachtige lezer weet dat Robin niet van zand houdt. Bij de eerste aanblik van de duinen leek hij zo onder de indruk dat hij dat zelf even scheen te vergeten. “Wow, daar wil ik toch even een stukje in wandelen!” Tot hij 2 stappen in het mulle zand had gezet. Daarop volgde een 10-minuten durend gezucht en gemekker over hoe verschrikkelijk zand wel niet is. Bovendien stond er een heel sterke wind, die miljoenen zandkorrels tegen onze benen deed waaien, niet echt een aangename sensatie. Maar we zijn toch een klein stukje duin opgeklommen en ervoeren daar nog meer hoe groots deze zandvlakte is. De mensen die de duin verder aan het beklimmen waren, waren kleine stipjes tegen het zand. Dat in combinatie met de glooiingen en de schaduwen van de heuvels maakten dit park erg fotogeniek, indrukwekkend en weer helemaal anders dan de andere nationale parken die we tot nu toe gezien hebben. Great Sand Dunes is zeker een stop waard, maar je moet wel tegen een beetje zand kunnen. :-)

In het visitor center kochten we trouwens nog een heel leuk hebbeding, waar we niet aan konden weerstaan en waar we met onze vriendjes nog veel plezier mee gaan beleven!

Ondertussen zijn we onderweg naar ons hotel in Pueblo en hebben we definitief The Land of Enchantment achter ons gelaten, wat ook duidelijk te zien is in het veranderende landschap. Vanmorgen zaten we nog tussen de pueblo-architectuur en in de droge woestijn, nu rijden we door groene dennenbossen. Morgen weer 10 nieuwe achtbanen erbij, glundert Robin. Even ontdekken of die hier ook anders zijn dan in Texas of New Mexico.

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Lieve Cornelis schreef:

    Toen ik las over dat hebbeding, was ik wel benieuwd. Ik vermoedde al dat het om een gezelschapsspel ging. Volgens de foto’s zou ik wel eens gelijk kunnen hebben. Die foto’s zijn trouwens echt prachtig.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s