Isolement in Big Bend

Op dit moment hebben we al drie uren geen internetverbinding meer en zijn we volledig afgesloten van de digitale buitenwereld, het is eens iets anders voor deze mensen die voortdurend met hun smartphone in hun handen rondlopen. Plots zijn die dingen volstrekt nutteloos geworden, en enkel nog bruikbaar als fototoestel of gps. Maar inchecken of Instagrammen, oh nee hoor. Gelukkig staan er genoeg ebooks en films op onze tablets. :-)

Het ontbijt in de Days Inn sloegen we over, we hadden intussen genoeg Texas-shaped wafels en Fruit Loops gezien. Gisteren hadden we twee dozen cornflakes gekocht in de Walmart en die moesten dus uitgeprobeerd worden.

Op de I-10 west mag je 80 mijl per uur rijden, dus het ging goed vooruit. Karlien reed voor het eerst met cruise controle en merkte dat het voor lange afstanden inderdaad een zaligheid kan zijn! Onderweg stopten we nog bij Dairy Queen (check, alweer een fastfoodketen die we van onze lijst kunnen schrappen) en dan de US-385 zuid op, richting Big Bend National Park. Als we op dat laatste stuk 25 auto’s zijn tegengekomen, zal het veel zijn.

Het was al ongeveer half 5 toen we Big Bend binnenreden, dus we zouden enkel stoppen bij een aantal uitzichtpunten in het westelijk deel van het park, tot aan Panther Junction, het centrum van Big Bend met het grootste visitor center en dan gingen we ineens doorrijden tot in Terlingua, waar ons motel ligt, net buiten het park. We vonden bij onze eerste stop al meteen een prachtig uitzichtpunt over de bergen en vlaktes van Big Bend. We zagen in de verte echter grote donkere wolken aan komen drijven, waar op sommige plaatsen regen uit aan het vallen was. Veel tijd hadden we dus niet om lang stil te blijven te staan, bovendien zou het snel donker worden, en het leek ons geen al te best plan om in de gitzwarte donkerheid doorheen het park te moeten rijden.

We waren op deze eerste tocht meteen onder de indruk van het bijzondere karakter van het park. Het biedt erg veel: weidse vlaktes met allerhande soorten cacti, dramatische, ruwe bergtoppen en speciale rotsformaties. Het is een erg uitgestrekt en desolaat nationaal park en dat op zich is erg indrukwekkend.

Aangekomen in Terlingua wachtte ons nog een cultuurshock, want hier is echt amper leven te bespeuren. Het is niet voor niets dat een deel van het dorp Terlingua Ghost Town heet. Ook in onze Chisos Mining Company Motel lijken amper andere gasten te logeren. Als er al leven in het dorp is, bevindt het zich vooral in het Starlight Theatre. Dit restaurant moet zowat het best kept secret van Texas zijn. Het eten was echt goddelijk lekker (hoera, eindelijk stenen borden!) en de waitress maakte het nog geweldiger. Daar eten we morgen terug!

Advertenties

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Kenneth schreef:

    Zalig, die desolate landschappen! Daarvoor doe je het toch, hé.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s